NBA  Says Teams Must Play the National Anthem
Baseball

Billy Conigliaro, Keeper of His Brother’s Baseball Flame, Dies at 73


Billy Conigliaro, the first draft pick in Red Sox history, who started out in the Boston outfield with his star-crossed brother Tony and later spent years taking care of him after a heart attack, died on Wednesday at his home in Beverly, Mass. He was 73.His death was announced by the team. No cause was given.Though he wound up winning a World Series ring with the Oakland A’s in 1973, Billy Conigliaro was always a part of New England lore, forever connected by his local roots and the tragic events surrounding his older brother.Born less than 10 miles from Fenway Park in Revere, Mass., on Aug. 15, 1947, Billy Conigliaro was chosen fifth overall out of Swampscott High School in 1965, in Major League Baseball’s inaugural amateur draft.He made his big-league debut as a pinch-runner in April 1969, the same month his brother returned after almost two years from a beaning that had derailed his All-Star career.Five days after that, Billy made his first start, hitting two home runs in Boston. He hit another the next day, but he had just one more that season.His best season was 1970, when he played 114 games and batted .271 with 18 home runs and 58 runs batted in. The next season, he hit 26 doubles and 11 home runs in 101 games.Overall, Billy Conigliaro played 247 games for the Red Sox through 1971. He was sent to the Milwaukee Brewers in a 10-team trade in 1972 and abruptly retired. He returned with Oakland in 1973 and played three games in the World Series as the A’s beat the Mets. A knee injury ended his career after that season.Conigliaro played his first two big-league seasons alongside his brother, an enormous star for a franchise that hadn’t won the World Series since 1918.Tony Conigliaro made his debut for Boston in 1964 at 19 and won the American League home run title the next year. A month after playing in the 1967 All-Star Game, with Boston on its way to a championship, he was hit in the cheekbone by a fastball from the Angels’ Jack Hamilton. He suffered extensive injuries, including permanent damage to his left eye.He returned to the major leagues in 1969 and, despite limited eyesight, hit 20 home runs that year and 36 in 1970, playing alongside his brother.Tony Conigliaro was working as a sportscaster in San Francisco when he auditioned for a broadcaster job with the Red Sox in 1982. By all indications, he was set to get the job when he had a heart attack while Billy was driving him to the airport in Boston.He later had a stroke and was in a coma. Billy devoted much of his life to caring for him until Tony’s death in 1990 at 45.For the past 31 years, Billy Conigliaro had served on the committee for the Tony Conigliaro Award, given annually by the Red Sox to a major league player who “has overcome adversity through the attributes of spirit, determination, and courage that were trademarks of Tony C.”His survivors include his wife, Keisha, and a brother, Richie.

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Bela

Dianne Durham, Barrier-Breaking Gymnast, Dies at 52


Dianne Durham, the first Black woman to win the U.S.A. Gymnastics national championship, who was later denied a shot at the Olympics by an ill-timed injury, died on Feb. 4 in Chicago. She was 52.Her sister, Alice Durham Woods, confirmed the death, at Swedish Hospital on the North Side, attributing it to an unspecified “brief illness.”After winning the junior national champion in 1981 and 1982, Durham was considered among the best female vaulters in the world when she entered the 1983 senior championship.She was known for rocketing her tiny frame — 4-foot-7 and 100 pounds at 15 years old — high into the air off a vaulting horse. Commentators also extolled her grace, as showcased by her balletic floor exercise in the 1983 championship.On the uneven bars during that competition, she knocked her left foot against a bar, prompting a CBS Sports reporter to ask her whether the injury would hamper her in the events to come. “I’ll be having too much fun,” she answered.As she went on to flip and spin her way to a dominant victory, a sportscaster announced, “It is Dianne Durham day.”Durham became the top-ranked female gymnast in the country and a front-runner for the 1984 Los Angeles Summer Olympics. Ebony magazine ran a glowing profile of her a few months after her win, noting that she had “a chance at not only becoming the first Black woman to make the Olympics gymnastic team, but the first Black to win a gold medal in the sport that has been dominated by Whites since it became an Olympic sport in 1896.”“Comaneci is history,” the magazine said about the Romanian Nadia Comaneci, then the sport’s most famous athlete and a former pupil of Durham’s coach, Bela Karolyi. “It’s Dianne Durham’s turn for the spotlight.”That dream crashed when, after a series of other injuries, Durham landed awkwardly during her vault in the 1984 Olympic trials and severely sprained an ankle. She still managed a score of 9.1 in the event, good enough to keep her in the running for the Olympics, but she was struggling to walk and withdrew from the rest of the competition.The Washington Post calculated that she was .24 points shy of the final spot on the Olympic team. Durham said later that if the stakes had been clear to her, she would not have withdrawn from the trials and instead pushed through the pain. She added that the selection committee’s decision not to include her was never fully explained to her.“This is a pretty big injustice to not have Durham on the Olympic team,” Karolyi told The Post. “The team needs her, the country needs her.”A training partner of Durham’s, Mary Lou Retton, went on that year to become the first American to win an Olympic gold medal in gymnastics and a “folk heroine,” as The Times wrote in 1984.But a profile of Durham on the ESPN website last year showed that many in gymnastics thought she had made her own lasting mark on the sport by proving that young Black women could reach its pinnacle.“The young Black gymnasts could look up to her,” Luci Collins, a Black gymnast a generation older, told ESPN. “They could see her and relate.”The lineage of female African-American gymnasts extending from Durham includes Betty Okino and Dominique Dawes, the first Black women to win Olympic gymnastic medals, in 1992; Gabby Douglas, the first Black Olympic champion in the all-around event; and the sport’s current star, Simone Biles.In a speech she gave while being inducted into a U.S. gymnastics regional hall of fame in 2017, Durham said her 1983 victory had “showcased to the entire country that a little Black girl from Gary, Indiana, could be the best gymnast in the country.”Dianne Patrice Durham was born in Gary on June 17, 1968. Her father, Ural, worked at Midwest Steel in labor relations, and her mother, Calvinita (Carter) Durham, taught elementary school.Dianne took up gymnastics at age 3 and before long started winning competitions. After claiming the 1981 junior championship at 13, she moved to Houston to train with Karolyi. Her mother soon quit her job and moved there as well.Durham retired from competition soon after the 1984 Olympic trials. In the early 1990s she was the assistant women’s gymnastics coach at the University of Illinois at Chicago. She found work doing choreographed gymnastic and dance routines and appeared in the closing ceremony of the 1992 Summer Olympics in Barcelona, Spain. She also performed at a theme park in Osaka, Japan.From 1996 to 2013, Durham ran her own gym, Skyline Gymnastics, on Chicago’s North Side. Some gymnasts she had trained won state and regional competitions. She also served as a judge at gymnastics events, including the national championship.She married Tom Drahozal, a school administrator and a girls’ basketball coach, in 1994. In addition to her sister, her husband and father survive her.Reflecting on her 1983 championship victory in her hall of fame speech, Durham gave much credit to her family and friends. Relatives had chipped in to help pay for her training in Houston as a young teenager. For the competition in Chicago, buses drove in from Gary carrying hundreds of supporters, members of Trinity Missionary Baptist Church, where a great-grandfather of Durham’s was one of the earliest deacons in the 1920s.At the meet, they held up a banner that read “We Love Dianne” and wore T-shirts with her name inscribed around a heart.“That support helped give me the extra edge I needed to win,” she said.

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Alzheimer's Disease

Marty Schottenheimer, 77, Winning N.F.L. Coach With Four Teams, Dies


After working in real estate following his retirement as a player, he turned to coaching in the N.F.L. He spent two years as the Giants’ linebacker coach and then was their defensive coordinator in 1977. He coached the Detroit Lions’ linebackers for two seasons after that before becoming the Browns’ defensive coordinator. He succeeded Sam Rutigliano as the Browns’ head coach midway through the 1984 season, when they were 1-7.Relying on a power ground game featuring Earnest Bynar and Kevin Mack and the passing of Bernie Kosar, Schottenheimer took the Browns to the American Football Conference final following the 1986 and 1987 seasons, but they lost to the Denver Broncos each time in their bid to reach the Super Bowl.The first time, the quarterback John Elway led the Broncos to a tying touchdown after they took over on their 2-yard line late in the fourth quarter, the sequence that became known as “the drive.” The Browns were then beaten on a field goal in overtime.The next year, in a play that became known as “the fumble,” Bynar was stripped of the football just as he was about to cross the goal line for a potential game-tying touchdown with about a minute left. The Broncos took a safety and ran out the clock for a 38-33 victory.Schottenheimer’s 1988 Browns team went 10-6 and lost in the first round of the playoffs. At the time, his brother, Kurt, was the team’s defensive coordinator, and when the owner, Art Modell, insisted that he reassign his brother, Schottenheimer quit. He had also resisted Modell’s demand that he hire a new offensive coordinator, having filled that role himself when it become vacant that year.Schottenheimer was the first to admit that he was strong-willed.“Maybe I thought there was a pot of gold somewhere else to be found,” he said in his memoir, “Martyball!” (2012), written with Jeff Flanagan. “But I was stubborn, very stubborn back then. I’ve always been stubborn but much more so when I decided to leave Cleveland.”He then began a 10-season run as coach of the Kansas City Chiefs, taking them to the playoffs seven times.

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Baseball

Pedro Gomez, a Pillar of Baseball Coverage for ESPN, Dies at 58


Pedro Gomez, a mainstay of ESPN’s coverage of Major League Baseball for much of the past two decades who went from the newspaper sports section to millions of television screens, died at his home in Phoenix on Sunday, ESPN and his family said. He was 58.No cause of death was given by the network, which announced Mr. Gomez’s death late on Sunday night.“We are shocked and saddened to learn that our friend and colleague Pedro Gomez has passed away,” James Pitaro, the chairman of ESPN and Sports Content, said in a statement. “Pedro was an elite journalist at the highest level, and his professional accomplishments are universally recognized. More importantly, Pedro was a kind, dear friend to us all. Our hearts are with Pedro’s family and all who love him at this extraordinarily difficult time.”Tributes to Mr. Gomez, a son of Cuban refugees, poured in from across journalism and professional sports, including from several baseball franchises. Mr. Gomez’s son Rio Gomez plays for the Salem Red Sox, a minor league affiliate of the Boston Red Sox.“Devastating news about Pedro Gomez,” Jeremy Schaap, the veteran sports reporter and an ESPN colleague, said on Twitter. “Such a lovely, kindhearted, talented human being. So proud of his family.”Jason La Canfora, who covers the National Football League for CBS Sports, said on Twitter that he looked up to Mr. Gomez.“I was blessed to meet Pedro Gomez as a cub reporter in college, and further blessed to be able to call him a friend,” Mr. La Canfora wrote. “He represented the best of us, as journalists and human beings.”Mr. Gomez joined ESPN in April 2003 after spending 18 years as a baseball beat writer and columnist, including for The Miami Herald in his native South Florida, San Jose Mercury News, Sacramento Bee and Arizona Republic.During his career, he covered 25 World Series and 22 All-Star Games, according to an ESPN biography, which said he attended the University of Miami and majored in journalism.Mr. Gomez also chronicled some of the more sordid episodes of the national pastime. In 2007, there was Barry Bonds surpassing Hank Aaron’s home run record under a cloud of suspicion over steroid use. There was also the case of the Chicago Cubs fan Steve Bartman deflecting a foul ball during Game 6 of the 2003 National League Championship Series, which the then-Florida Marlins went on to win.In 2016, Mr. Gomez and his son Rio were profiled by ESPN for a Father’s Day feature. That same year, he traveled to Cuba to report on an exhibition game between the Tampa Bay Rays and the Cuban national team, the first time a Major League Baseball club visited there in about two decades.“Completely surreal to those of us Cubans and/or Cuban Americans,” Mr. Gomez said on Twitter at the time.During the trip, Mr. Gomez took his father’s and brother’s ashes back to his family’s homeland, ESPN recalled.Mr. Gomez was a member of the Baseball Writers’ Association of America and a voting member for the Baseball Hall of Fame.In addition to his son Rio, he is survived by his wife, Sandra Gomez; another son, Dante; and a daughter, Sierra.

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Ali

Leon Spinks, Boxer Who Took Ali’s Crown and Lost It, Dies at 67


Leon Spinks, who scored one of boxing’s greatest upsets when he defeated Muhammad Ali to capture the heavyweight championship in February 1978, but lost his crown in a rematch seven months later and never again found glory in the ring, died on Friday night. He was 67.His death was announced by the public relations company that represents him. Spinks’s family announced in December 2019 that he had been hospitalized for treatment of prostate cancer that had spread to his bladder.Spinks burst into view when he won the Olympic light-heavyweight gold medal and his brother Michael took gold in the middleweight division at the 1976 Montreal Games.Leon had fought professionally only seven times, with six victories and a draw, before facing Ali at the Las Vegas Hilton on Feb. 15, 1978, in a bout arranged by Bob Arum, one of boxing’s leading promoters.Ali held the World Boxing Association and World Boxing Council titles. But at 36, though an overwhelming betting favorite, he was past his prime. He weighed in at 224 pounds to Spinks’s 197.Spinks was a hard-charging brawler, but when he pressured Ali in the ring, the champion resorted to his rope-a-dope strategy, which was aimed at letting an opponent exhaust himself with punches that seldom did damage while Ali rested on the ropes.The Spinks corner had a strategy of its own, aimed at weakening Ali.“Jab, jab, jab, that was the plan,” Spinks’s trainer, George Benton, said in the dressing room afterward. “Hit him on the left shoulder all night with that jab.”Ali rallied in the 15th round, but Spinks warded him off and won a split decision.At the fight’s end, Ali had purple bruises above and below his right eye. His forehead was swollen near his left eye, and blood dripped from his lower lip.“He had the will to win and the stamina,” Ali said. “He hit pretty hard.”A few days after the fight, Spinks appeared on the cover of Sports Illustrated, flashing what became a familiar gaptoothed smile.The World Boxing Council stripped Spinks of its heavyweight title for refusing to make a defense against Ken Norton, its designated challenger, and gave Norton the crown.Ali had envisioned a rematch with Spinks and promised to “keep movin’, don’t go to the ropes, be in better shape.” The strategy worked.In September 1978, Ali regained his W.B.A. title, defeating Spinks in a unanimous decision at the Louisiana Superdome before a crowd of some 63,000. This time he tied Spinks up when he charged at him, and he danced and jabbed like the Ali of old.By 1981, Larry Holmes held the World Boxing Council heavyweight crown. Spinks challenged him that June, losing on a third-round technical knockout. He faced Dwight Muhammad Qawi, the W.B.A. cruiserweight champion, in 1986, losing on a ninth-round technical knockout.His career by then was mostly in decline, and he had gained a reputation for partying in the midst of his training.Before the Holmes fight, Sam Solomon, who was Spinks’s trainer early in his pro career, recalled the weeks in the Catskills when Spinks was getting ready for his first Ali fight.“He’d go to bed at night and turn on his music box real loud and lock his door,” Solomon told The New York Times. “The only way I could find him was to trace his tracks in the snow.” That time, as Ali would soon learn the escapade didn’t harm his chances.Spinks’s last fight came in December 1995, when he lost a unanimous decision to Fred Houpe in an eight-round bout. Spinks was 42; Houpe was 45 and had not fought since November 1978.Spinks retired with 26 victories (14 by knockouts), 17 losses and three draws.Leon Spinks Jr. was born on July 11, 1953, in St. Louis, the oldest of seven children of Leon and Kay Spinks, who separated when he was a child. The family was poor and the neighborhood was tough. He would tell of receiving severe beatings from his father.A frail youngster, suffering from low blood pressure and asthma, Leon became a target of bullies.At age 13, he began boxing in a St. Louis gym program created to keep youngsters off the streets. He dropped out of high school in his junior year, joined the Marines, took part in their boxing program and thrived as an amateur in bouts leading up to the Montreal Games.Spinks had a largely unstable life after retiring from the ring. He said he had lost the money he earned, and he traveled around the country, seeking what jobs he could find. At age 52, he made a stop in Columbus, Ind., where he worked as a Y.M.C.A. custodian and unloaded McDonald’s trucks.Spinks fathered three sons with a girlfriend, Zadie Mae Calvin, who had grown up in his neighborhood.One son, Cory, became a welterweight champion, and another, Darrell, had 19 pro fights. His son Leon Calvin, who used his mother’s surname, won two pro bouts before he was shot to death at 19 while fleeing in a car from a party in St. Louis that had turned violent. Leon Calvin’s son, Leon Spinks III, fought in 16 pro bouts.Survivors include his wife, Brenda (Glur) Spinks; his sons Corey and Darrell; his grandson; and his brother.On the night he dethroned Ali, Spinks said, he drew on the adversity of his childhood in summoning the strength to persevere.“My dad had gone around and told people I would never be anything,” Sports Illustrated quoted him as saying. “It hurt me. I’ve never forgotten it. I made up my mind that I was going to be somebody in this world. That whatever price I had to pay, I was going to succeed at something.”

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Davis Cup

Tony Trabert, a Two-Time No. 1 in Men’s Tennis, Dies at 90


Tony Trabert, who won five Grand Slam tournament titles in a single year, 1955 — three in singles and two in doubles — making him the world’s No. 1 men’s player for a second time, died on Wednesday at his home in Ponte Vedra Beach, Fla. He was 90. His death was announced by the International Tennis Hall of Fame in Newport, R.I., where he was inducted in 1970.A sturdy 6-foot-1 and 185 pounds, Trabert drew on a powerful serve-and-volley game and an outstanding backhand in capturing the 1955 men’s singles at the French, Wimbledon and United States championships and teaming with Vic Seixas to take the men’s doubles at the Australian and French events. He had also been ranked No. 1 in 1953.Only Don Budge, who won all four men’s singles majors in 1938, and Rod Laver, who matched that feat in 1962 and 1969, have exceeded Trabert’s 1955 singles accomplishment, a mark that has been matched by several others.Trabert, who won 10 career Grand Slam tournaments overall — five in singles and five in doubles — was described by the tennis journalist and historian Bud Collins as “the all-American boy from Cincinnati with his ginger crew cut, freckles and uncompromisingly aggressive game.”Trabert played on five Davis Cup teams in the 1950s and was later the captain of five American squads.Tennis was largely an amateur affair in Trabert’s heyday. In October 1955, 13 years before the Open era, when pros could compete against amateurs, Jack Kramer signed Trabert to a contract guaranteeing him $75,000 to join his professional tour; over the years the tour also included stars like Pancho Gonzales, Pancho Segura and the Australians Ken Rosewall, Lew Hoad and Frank Sedgman.“I never have — or never would — admit to a weakness, because I don’t think I have a particular weakness,” he told Sports Illustrated in 1955.“I think I can play equally well with any shot,” he continued. “It’s not overconfidence or bragging. I know my capabilities and my limitations. I certainly know that because I’m reasonably big, I can’t be as quick as some of the smaller fellows who run around the court and get a lot of balls back defensively. So, quite simply, my game is that I make up in power what I lack in speed.”He went on to be a tennis commentator for CBS for more than 30 years and was president of the Tennis Hall of Fame from 2001 to 2011.Marion Anthony Trabert was born on Aug. 30, 1930, in Cincinnati, to Arch and Bea Trabert. He began hitting tennis balls at a neighborhood park at age 6. His father, a General Electric sales executive, arranged for him to take lessons from local pros when Tony was 10. Two years later, Bill Talbert, a neighbor 12 years his senior and also a future Hall of Famer, began giving him tips.“I could see in him a duplicate of myself at the same age — an intense desire to be a good player and a willingness to spend the long hours to make the grade,” Talbert wrote in “The Fireside Book of Tennis” (1972, edited by Allison Danzig and Peter Schwed).Trabert won the Ohio scholastic tennis singles title three consecutive years while at Walnut Hills High School in Cincinnati, where he also played basketball.He teamed with Talbert to win the doubles title at the French championship in 1950 and captured the 1951 N.C.A.A. singles tennis title while at the University of Cincinnati.Trabert also played guard for the Bearcats’ basketball team, which went to the National Invitation Tournament at Madison Square Garden in March 1951 (at a time when the tournament carried more prestige than it does today) before losing in the first round.He joined the Navy during the Korean War and served aboard an aircraft carrier.Trabert won the men’s singles at the United States Nationals in 1953 and the French singles in 1954 before his three singles victories at Grand Slam events in 1955.After being defeated by Rosewall in the semifinals of the 1955 Australian singles championships, the first of the four annual Grand Slam tournaments, Trabert won the French championship at Roland Garros, on clay, and then won Wimbledon and the United States Nationals at Forest Hills, both on grass. He did not lose a single set at either of those two tournaments.He also won the 1955 U.S. Indoor and Clay Court titles. In addition to winning the doubles in Paris with Talbert, he won four doubles titles in Grand Slam tournaments with Seixas.Trabert played on America’s Davis Cup teams from 1951 to 1955. He made it to the 1952 event while on a Navy furlough.The United States lost to Australia in the 1951 and 1952 finals, but an especially wrenching defeat came at Melbourne in 1953. The U.S. was leading Australia in the final, 2-1, but Hoad and Rosewall, both in their teens, beat Trabert and Seixas. The Americans did defeat Australia at Sydney in the final the next year.While Trabert was captain of the American squad from 1976 to 1980, he guided two cup winners.He is survived by his wife, Vicki; a son, Mike, and a daughter, Brooke Trabert Dabkowski, from his marriage to Shauna Wood, which ended in divorce; three stepchildren, Valerie Mason and James and Robbie Valenti; 14 grandchildren; and six great-grandchildren.Looking back on his career, Trabert expressed no regrets about turning pro and disqualifying himself from further Grand Slam events before the arrival of the Open era.“When I won Wimbledon as an amateur, I got a 10-pound certificate, which was worth $27 redeemable at Lilly White’s Sporting Goods store in London,” he told The Florida Times-Union in 2014. “Jack Kramer offered me a guarantee of $75,000 against a percentage of the gate to play on his tour.“I made $125,000 to play 101 matches on five continents over 14 months. People say, ‘Yeah, Tony, but bread and milk was five cents.’ I say, ‘Give me Agassi’s $17 million and I’ll figure out the rest.’”

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Baseball

การตายของ Wayne Turwliger; ที่; เบสบอลคือชีวิต (อันยาวนาน) ของเขา


เขาเป็นโค้ชให้กับทีมในฤดูกาลที่สองในช่วงปี 1980 จากนั้นเป็นโค้ชให้กับทอมเคลลีผู้จัดการคู่ซึ่งคว้าแหวนแชมป์เมื่อเขาคว้าแชมป์เวิลด์ซีรีส์ในปี 2530 และ 2534 Torviliger ส่วนใหญ่รู้จักกันในชื่อหนังเบสบอล แต่เขากล่าวถึงลายพรางในวัฒนธรรมสมัยนิยม ในนวนิยายของเธอเรื่อง “Lake Wobegon Summer 1956” (2001) Garrison Kyler บอกกับโฆษกวิทยุที่อธิบายถึงการปะทะกันของ Minneapolis Millers ทีมรองจากนั้นก็วิ่งกลับบ้านและหายตัวไป ผู้ชม “ตอนนี้ Wayne Turwliger มาถึงจานแล้ว” “ฝูงชน” เขาพูดพลางกลับไปนอน ใน “Her Rite”, “An American Childhood” (1987) แอนนี่ดิลลาร์ดเล่าว่าแม่ของเธอหลงใหลในชื่อทวิลิการ์อย่างไรเมื่อผู้ประกาศรายการวิทยุของเกมระหว่างพิตส์เบิร์กไพเรทส์และนิวยอร์กไจแอนต์กล่าวว่า “ทไวลิการ์บุนต์ส” ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาแม่ของเธอเธอได้เปลี่ยนวลีนี้ให้กลายเป็นเรื่องตลกส่วนตัว “เมื่อตรวจดูไมโครโฟนเธอพูดซ้ำว่า” Terviliger Bunts “” Ms. Dilliard เขียน “การตรวจสอบปากกาหรือเครื่องพิมพ์ดีด” เธอเขียน Willard Wayne Turviliger เกิดเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2468 ถึงแคลร์รัฐมิชิแกนอีวานและดอริสเป็นบุตรชายของทูร์วิลิเกอร์หลังจากเกิดไม่นานครอบครัวของเขาก็ย้ายไปที่ชาร์ลอตต์รัฐมิชิแกนซึ่งเขาและพ่อของเขาอาศัยอยู่ด้วยกันเขาต่อสู้กับนาวิกโยธินในซาปันทินินและ อิโวจิมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จากนั้นเล่นเบสบอลให้กับมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นมิชิแกนและเซ็นสัญญากับทีมชิคาโกคับส์ในปี พ.ศ. 2491 เขาเปิดตัวเกมคิวบ์ในปี พ.ศ. 2492 จากนั้นตี 100 222 กับ 10 โฮมรันและฐานขโมย 1 ตัว Terviliger Dodgers มีการซื้อขายเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2494 โดยเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงผู้เล่นหลายคน ชัยชนะเล็กน้อยของเขาเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมาเมื่อเขากลายเป็นซิงเกิ้ลฮิตที่ชนะเกม เซนต์หลุยส์พระคาร์ดินัลที่ Abbots Field เขาชื่นชมรูปถ่ายที่ Jackie Robinson ทักทายเขาในสนามมานานแล้ว

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Basketball

Sekou Smith นักข่าวและนักวิเคราะห์ NBA ที่ได้รับรางวัลเสียชีวิตด้วยวัย 48 ปี


“เรามีแชท ‘707 Auburn’” คุณสมิ ธ กล่าว “ทุกเช้ามันเป็นบทเรียนจากพ่อหรือเซโข่วหรือพี่น้องของฉันคนหนึ่งในพวกเราเกี่ยวกับสภาพอากาศหรือสิ่งที่เกิดขึ้น” ปรับปรุง ETMr เมื่อ 28 มกราคม 2021, 0:05 น. สมิ ธ ใช้เวลา 1,199 อาชีพในแจ็คสัน, มิส. เขาเริ่มอาชีพนักข่าวในฐานะเสมียนกีฬาพาร์ทไทม์ที่ Clarion-Ledger หลังจากจบการศึกษาในปี 1997 เขายังคงเป็นนักข่าวบนกระดาษจนกระทั่งเขาเริ่มครอบคลุม Indianapolis, Indic, Pacers ใน 200 ปกสำหรับ The IndianPolice Star เขาเข้าร่วม Atlanta Journal-Constitution เพื่อปกปิดพายุเฮอริเคนในปี 2548 หลังจากที่นาย Triche ขอให้เขาสมัครนายสมิ ธ ก็ได้สร้างความสัมพันธ์กับนักเขียนหลายคนโดยเฉพาะผู้ที่เคยศึกษาประวัติศาสตร์ในวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยสีดำ ลีและมาร์คบริทนีย์นักเขียน NBA ของ ESPN The Unfitted เป็นเพื่อนกับนายสมิ ธ เมื่อเกือบ 20 ปีก่อนตอนที่เขากำลังพากย์เสียงในเดนเวอร์โพสต์ บทสนทนาที่นุ่มนวลและอารมณ์ขันของ Mr Smith ดึงดูดเพื่อน ๆ ของเขา“ เขาอาจเป็นนักแสดงตลกได้ถ้าเขาต้องการ” คุณบริทนีย์เขียนในแถลงการณ์ถึง The Times “เขาถูกระบุอย่างรวดเร็วว่าโรบินแฮร์ริสนักแสดงตลกผู้ล่วงลับในฐานะนักแสดงตลกคนหนึ่งที่สนุกสนาน” ในปี 200 In เขาได้รับการว่าจ้างจาก Turner Sports ซึ่งเป็นเจ้าภาพ NBA TV ในฐานะนักวิเคราะห์ทางอากาศอาวุโสและผู้เขียน NBA.com . ที่นั่นมิสเตอร์สมิ ธ เขียนคอลัมน์รายสัปดาห์ผู้นำ MVP และเริ่มบล็อก NBA “Time to Time” และพอดคาสต์ซึ่งเขาได้พูดคุยกับผู้เล่นนักข่าวและโค้ชเกี่ยวกับบาสเก็ตบอลอาชีพ มิสเตอร์สมิ ธ อยู่กับไอน่าน้องสาวของเขา ภรรยาของเขารอดชีวิต Heather Polyam; บุตรชายของเขาคือกาเบรียลและคาเมรอน ลูกสาวคนหนึ่งไรลีย์พ่อของเธอพี่สาวของเธอชาร์เมลแม็คและมิสตี้สแตนตัน; และพี่ชายของเขาเอริค นาที สมิ ธ มีความเป็นไปได้สำหรับคำพูดที่กระตุ้นความคิดเช่นเมื่อเขาหมั้นกับมิสเตอร์ลีและมิสเตอร์บริทนีย์ในการอภิปรายเกี่ยวกับการเสียชีวิตในพอดคาสต์ของเขาหลังจากการเสียชีวิตของ Kobe Bryant เมื่อปีที่แล้ว

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Basketball

Harthorne Wingo มีชื่อเล่นว่า “Nick-Chinted” ในปี 1970 เสียชีวิตด้วยวัย 73 ปี


การอภิปรายเกี่ยวกับ Hartorn Wingo ซึ่งเป็นกองหนุนยอดนิยมของ New York Knicks ในปี 1970 มักเริ่มต้นด้วยชื่อของเขา ชื่อแรกของเธอคือ Horthorn ไม่ใช่ Harthorn เนื่องจากมักสะกดผิด เมื่อชื่อเล่นของเธอแฟน ๆ (“Wing-O! Wing-O-O!”) ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับเธอโดย Maddis Square Garden โดยโค้ชเต้นของ Bench Red Holzman ในเกม ชื่อของเขา “เกี่ยวข้องกับกวีนิพนธ์หรือบทเพลง” Dave Anderson คอลัมนิสต์กีฬาของ New York Times เขียนในปี 1973 “หรืออาจจะอยู่ในพิพิธภัณฑ์มันเหมือนกับว่าวิกโกเคยเป็นนกตัวใหญ่มันหายไปแล้ว” ใช้กับ “ออนออนฉัน”: “ศัพท์แสงฮิปฮอปได้รับการอัปเดตมากขึ้น (ไม่ยากนัก) / รายการโปรดของฉัน คือ New York Nick Harthorn Wingo “Wingo เข้าร่วม Knicks เขาคว้าแชมป์ NBA สมัยที่สอง (และในภายหลัง) เขาสำรองอีก 3 ฤดูกาลเขามีฤดูกาลที่ดีที่สุดในปี 1974 44-7575 เมื่อเขาทำประตูได้ 20.6 นาที 4.4 คะแนนและ 6.6 คะแนน “เขาเป็นผู้เล่นชายขอบเป็นผู้เล่นม้านั่งที่เล่นด้วยการยิงที่ไม่เป็นทางการซึ่งเขาใช้เต็มศักยภาพสำหรับพลังงานและการดีดตัวของเขา” เขากล่าว “นักเตะรักเขาจริงๆแฟน ๆ ก็เช่นกัน” Marv Albert ผู้ประกาศข่าววิทยุของนิกส์กล่าวทางโทรศัพท์ระหว่างที่ทีมชนะเขาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในนิวยอร์กซิตี้เมื่อวันที่ 20 มกราคมเขาอายุ 73 ปีเขาอายุ 73 ปี มีประวัติอันยาวนานของโรคปอดอุดกั้นตามที่ Jackie Wingo Wood ญาติของเขา Harthorn Nathaniel Wingo เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2490 ที่เมือง Trien รัฐนอร์ทแคโรไลนาเขาเป็นหนึ่งในบุตร 14 คนของ Nathaniel Harthorn Wingo ซึ่งเขาเข้าเรียนในรุ่นพี่ ปีและเขาเป็นคนผิวดำคนเดียวในทีมบาสเก็ตบอลของโรงเรียนที่ชนะตำแหน่งการประชุมหนึ่งปีต่อมาที่ Rock Hill’s Friendship Junior College, SC เขากลายเป็น Spartan Rg เล่นบาสเก็ตบอลในลีกอุตสาหกรรมในเซาท์แคโรไลนาจากนั้นเดินทางไปนิวยอร์กซิตี้ เขาเล่นในวินเทอร์บาสเก็ตลีกในปี 1919 และอย่างน้อยหนึ่งฤดูร้อนใน Vant Rocker Pro League ของ Harlem ซึ่งมีผู้เล่นท้องถิ่นมืออาชีพและมีความสามารถเข้าร่วมแข่งขัน “ สำหรับฉันมันเหมือนกับว่ามีใครบางคนจับม้าในทุ่งโล่งแล้วปล่อยเขาไป” Winggo กล่าวกับ PolkSports ซึ่งเป็นเว็บไซต์ที่ครอบคลุมกีฬาในเขตที่เขาเติบโตมา นิคเรียนรู้เกี่ยวกับเธอเพราะความสำเร็จของร็อกเกอร์ แต่ก่อนที่เขาจะเซ็นสัญญาเขาเล่นให้กับ Harlem Wizards และ Allentown Jets ระดับรองลงมาซึ่งเขากลายเป็นดาวเด่น เมื่อ Nick เซ็นสัญญากับเขาในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1973 เขารวม Male Hill of Famer Willis Reid, Walt Fraser, Dave Debusher, Bill Bradley, Jerry Lucas และ Earl Monroe “เช่นเดียวกับชื่อของเขาเขาเป็นคนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว” เฟรเซอร์กล่าวในแถลงการณ์ “เขามีอิทธิพลมากมีสีเขียวและมีบุคลิกที่ติดเชื้อเขาไม่เพียง แต่ชอบเพื่อนของเขาเท่านั้น นิกส์ยกโทษให้วิงโกในปีพ. ศ. 2519 และเขาได้ไปเล่นในอิตาลีสวิตเซอร์แลนด์และอเมริกาใต้ หลังจากเลิกเล่นบาสเก็ตบอลในปี 1983 เขาประสบปัญหาเรื่องการเงินและการติดแอลกอฮอล์ตามข้อมูลของ PolkSports เขารอดชีวิตจาก Rosemary Wingo Palmer น้องสาวของเขาและ McDonald น้องชายของเขา ในอาชีพของเขา Wingo พูดถึง “Wing-O”! “Jap มันทำให้ฉันมีชีวิตและทำให้ฉันอยากทำงานหนัก” เขาบอกกับ The Times in 1 อย่างหนัก 3. “สมมติว่าผู้ชายคนนี้พยายามดิ้นรนเพื่อให้ฉันอยู่ต่อไปได้หลายปี”

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต

เว็บไซต์โป๊กเกอร์ออนไลน์ใหม่ทั้งหมดมาที่อินเดีย
Aaron

Ted Thompson ผู้ช่วยชุบชีวิต Packers เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 68 ปี


นอกจากร็อดเจอร์สผู้เล่นที่มีค่าตัวมากที่สุดแห่งปีของเอ็นเอฟแอลสองสมัย ธ อมป์สันยังเซ็นสัญญากับชาร์ลส์วูดสันกองหลังของลีกในช่วง 200 ปี; Linebacker Clay Mathews ผู้นำแฟรนไชส์ ​​Borama; Jordi Nelson ตัวรับสัญญาณกว้าง; และผู้เล่นอื่น ๆ อีกกว่าโหลที่ปรากฏตัวใน Pro Bowl อย่างน้อยหนึ่งครั้ง ทอมป์สันได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บริหาร NFL ในปี 200 ปีและ 2011 โดยเพื่อนร่วมทีมของเขา Ted Clarence Thompson เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2496 ในแอตแลนตารัฐเท็กซัส จิมมี่พ่อของเธอเป็นนักกีฬาส่วนอัลตาแม่ของเธอเป็นคนงานบ้าน เขาช่วยพ่อของเขาซึ่งเป็นโค้ชลิตเติ้ลลีกและมีระเบียบวินัยด้วยการให้อาหารวัวใน Palchowk ธ อมป์สันเติบโตขึ้นในอีสต์เท็กซัสใจกลางประเทศฟุตบอลเล่นในโรงเรียนมัธยมแบ็คทูแบ็คเกอร์ผู้เล่นตัวจริงและตำแหน่งนักเตะ ที่ Southern Methodist University เขาเป็นผู้เริ่มต้นเป็นเวลาสามปีและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทีมวิชาการ All-Southwest Conference Team; เขายังเล่นในทีมเบสบอล เขาจบปริญญาตรีด้านบริหารธุรกิจ บอมฟิลลิปส์โค้ช Bum Phillips เซ็นสัญญาในฐานะตัวแทนอิสระโดย Houston Oilers ในปีพ. ศ. เขาแพ้เพียงเกมเดียวเนื่องจากอาการบาดเจ็บ ในช่วงที่สองของเขาที่กรีนเบย์เขากลายเป็นบุคคลที่โดดเด่นในสนามยาวเป็นแมวมองที่มีความสามารถซึ่งถือว่าต่ำต้อย ในปี 2560 เขารับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาเนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพ Mark Murphy ประธานทีมกล่าว ตามที่ Roman Wolf บรรพบุรุษของทอมป์สันและผู้มีพระคุณของกรีนเบย์กล่าวว่ามีชายคนหนึ่งที่มีความมั่นใจในตัวเองอยู่เบื้องหลังเสน่ห์อันน่าตกตะลึงของผู้อุปถัมภ์ของเขา “คุณต้องดูประวัติศาสตร์” Wolf กล่าวก่อนที่ฟุตบอลจะชนะซูเปอร์โบวล์ XLV “ เธอไม่ได้ถูกเกณฑ์ทหาร เขาวางสาย ความยากลำบากนั้นปรากฏให้เห็นในสิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ เขาทำเหมือนซินาตร้า – วิธีของเขา และเขาก็ทำเช่นนั้นกับแฟรนไชส์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของ NFL จากมุมมองทางประวัติศาสตร์ ทอมป์สันรอดชีวิตจากน้องสาวของเขาเด็บบี้ฟอร์เทนเบอร์รีและพี่ชายสองคนแฟรงก์และจิม

คาสิโน ออนไลน์888
ทางเข้า คาสิโน
คาสิโน 1688
คาสิโน 1988
คาสิโน ทรูวอลเล็ต